يكى از كوچكترين عقوبتى كه براى اين گونه علماء دارم اين است كه آنها را از حلاوت مناجات خود محروم مىكنم . ( 1 ) 50 . فرمود : پدرم مىگفت هر كس بر امام ستمگرى وارد شود و در نزد او قرآن بخواند و مقصودش اين باشد كه به دنيائى برسد اين قارى به عدد هر يك از كلماتى كه قرائت مىكند لعنت مىشود و همچنين مستمع هم ملعون است . ( 2 ) 51 . فرمود : هر گاه فقيهى از دنيا برود شيطان خوشحال مىشود . ( 3 ) 52 . رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمود : دو نفر هستند كه هرگز سير نمىگردند يكى طالب مال و ديگرى طالب علم ، هر كس در دنيا به آنچه خداوند حلال كرده اكتفا كند از گرفتارى سالم خواهد ماند و هر كس از هر راه كه بخواهد مال جمع مىكند و قيد و بندى ندارد هلاك مىگردد مگر اينكه توبه كند ، هر كس علم را فرا گيرد و به آن عمل نمايد نجات پيدا مىكند و هر كس بوسيله علم فقط طالب دنيا باشد بهره‌اش همان خواهد بود . علماء بر دو قسم مىباشند ، مردى به علمش عمل مىكند او اهل نجات است و عالمى به علمش عمل ندارد او هلاك مىگردد ، اهل دوزخ از بوى عالم بىعمل در رنج و اذيت مىباشند از كسانى كه روز قيامت حسرت خواهند خورد آن عالمى است كه مردم از علم او منتفع شدند و وارد بهشت گرديدند ولى خودش عمل نكرد و وارد جهنم شد . اين گونه عالمان بسيار خوار خواهند شد زيرا آنها علم را رها كرده و به هوى نفس خود عمل كردند و پيروى كردن از هوى نفس و آرزوى دراز آدمى را به هلاكت مىرساند ، زيرا پيروى كردن از هوى نفس راه حق را سد مىكند و آرزوى دراز آخرت را از ياد مىبرد . ( 4 ) 53 . امام صادق عليه السّلام فرمود : سلاح خود را به بدكار نده كه تو را گمراه مىكند . ( 5 ) 54 . جابر گويد : به حضرت باقر عليه السّلام عرض كردم فقهاء كوفه گويند روز قيامت بنده‌اى را در حالى كه لگام بر دهان دارد مىآورند و اين لگام از آتش